Berichten

De beer is los !

Het heeft 4 rondes geduurd, maar eindelijk is de beer los !  Na het verdienstelijk 4-4 gelijkspel tegen titelkandidaat ASV 5 zijn we van de hatelijke nul af. Een uit vijf, nog niet echt indrukwekkend. Laten we het voorlopig houden op een klein, lief, knuffelbaar teddybeertje. De puntendeling geeft echter wel vertrouwen voor de laatste twee wedstrijden. Eerst thuis tegen Doetinchem en daarna in de gezamenlijke slotronde in Arnhem tegen Twello 1.

In Arnhem begon de avond wel heel voorspoedig. Na 11 zetten kon Hermann een punt aan zijn totaal toevoegen. Het mooie van de partij is dat hij hem 's middags bij de voorbereiding nog op het bord had gehad. Volgens Hermann betreft het een oude partij die hij ooit gezien had en nu met succes toepaste. Het laat zien hoe je een te passieve tegenstander een tik op de neus geeft.

Zo 'n anderhalf uur later zag het er voor ons heel anders uit. De voorsprong was veranderd in een 4-1 achterstand. Wat ging er hier allemaal mis ? Han mist dit seizoen de voor hem zo kenmerkende Houdini - achtige ontsnappingstactieken. Er viel voor hem ook weinig te ontsnappen, want na 6 zetten was hij al een loper kwijt en dan helpt zelfs Moedertje Lief niet meer. Tom zag ik plotseling als een verliezer rondlopen. Bij mijn rondjes langs de borden was me niet opgevallen dat hij slecht stond. Was toch zo, want met een kernachtig "Het was niet veel ", vatte Tom de partij in precies 14 letters samen. Paul moest allerlei vreemde, verdedigende zetten doen om zich zijn tegenstander van het lijf te houden. Ik geloof dat niet 1 stuk van Paul op de vijandelijke speelhelft is gesignaleerd. Kortom een terechte nederlaag. Opvallend is dit seizoen dat de onderste borden weinig scoren. In het verleden was er hier voor ons meestal wel wat te halen. De vierde nederlaag konden we noteren aan bord 3. Johan was de ongelukkige. Zijn tegenstander had op twee lijnen dubbelpionnen en de open lijnen die hij daardoor had, beslisten de partij. Schrale troost voor Johan is misschien dat ik, net als hij,  dacht dat hij een winnende paardzet uitvoerde. Aanval op Dame en toren. Helaas. Toen de ASV 5 - speler vervolgens liet zien dat het binnen twee zetten afgelopen was, bleek "de winnende paardzet " een illusie van een absolute schaakfantast ( ik voor de duidelijkheid ). 4-1 achter, maar met nog drie sterke ijzers in het vuur. Joost had vrij simpel een loperoffer op h7 weerlegt en kon de partij met een stuk meer gemakkelijk in zijn voordeel beslissen. ( 4-2 ) Henk had het niet gemakkelijk, maar een misrekening van zijn opponent stelde hem in staat de kwaliteit te winnen. Daarna was er voor de Arnhemmer geen houden meer aan. Met een fraaie slotcombinatie besliste Henk de partij. ( 4-3 ) Aan Egon nu de taak om de puntendeling veilig te stellen. Hij had loper + toren met 5 pionnen en zijn opponent paard + toren met vijfpionnen. Hoe minder tijd Egon op zijn klok kreeg ( minder dan een minuut op het laatst ), hoe beter hij ging spelen. Voor zijn tegenstander gold het tegengestelde. Hij bleek niet stressbestendig, raakte enkele pionnen achter en gaf gedesillusioneerd op.   ( 4-4 )

Ik ben blij om te zien dat mijn peptalk zijn uitwerking heeft gehad. Bedankt voor de inzet. (Joost) 
 

 


 

Kameleon - ASV-5 eindigt in 4-4

Donderdag 21 februari speelde het eerste team van de Kameleon tegen ASV-5. Dit in het kader van de SOS competitie, een betere naam had men deze competitie niet kunnen geven, want het water staat ons tot aan de lippen. Maar er was hoop op beterschap, Joost zag tekenen van herstel, althans dat probeerde hij ons wijs te maken. Zonder Raymond en Harry, maar met een op het oog redelijk sterk team trokken we naar Arnhem. Daar ging het gebeuren.

In de benauwde ruimte was het nog maar net begonnen of Han slaakte een kreet van ontzetting, hij gaf pardoes een stuk weg. Dat gebeurt altijd pardoes, het is maar dat u het weet. Dat begint weer goed, dacht uw scribent. Kopje erbij houden en stug door schaken was het devies. Hermann was de 2e die snel klaar was, hij won echter, dat was even schrikken. Zou het dan misschien toch kunnen? Hij had het thuis op het bord gehad, hoorde ik iemand zeggen. Iets met een offer op h-7 meende ik, maar ik heb er helaas niets van gezien.

Joost kreeg een offer op h-7 tegen zich, hij had maar 1 goede zet, Kg8. Maar hij dacht er lang over na, hij gaat toch geen gekke dingen doen? Maar, nee alles ging goed. Hij leek zich los te kunnen worstelen. Paul kwam in de problemen zag zich mat gaan met loper en Paard, en daar baalde hij behoorlijk van. Tom was het volgende slachtoffer van dienst, met zwart spelend, kwam hij er niet lekker uit en moest ook opgeven.

Joost nam het initiatief over en gaf met een paar rake zetten zijn tegenstander de genadeklap. Eindelijk weer winst voor hem na enkele nederlagen, hij begon al een beetje aan zichzelf te twijfelen. Johan stond onder een flinke druk. “Als ik onder die druk vandaan kom, ja dan...” Maar hij kwam er niet onder vandaan en ging mat. Alweer de vijfde nederlaag op rij voor Johan, na het glorieuze vorige seizoen een hard gelag. Stand 4-2 achter en nog 2 partijen te gaan.

Ondergetekende had die middag, ter voorbereiding, even een paar You Tube videootjes bekeken, en toen besloten om maar een van die openingen te gaan spelen. Na zwarts 6 .., Df6 had ik direct al op voordeel kunnen komen, maar ik kon de stelling niet goed beoordelen en speelde een mindere zet. Echter mijn tegenstander deed er niet zoveel mee. Hij gaf later een kwaliteit weg, ik kon de d-lijn overnemen en een mat-aanval opzetten, deze sloeg direct door.

 

Aan de Egon de eervolle taak om het punt binnen te halen. Hij was gelukkig in tijdnood dus dat zat wel goed, geconcentreerd zoals alleen hij dat kan, werd stukje bij beetje het punt binnen gehengeld. Han kreeg nog onderuit de zak, omdat hij teveel lawaai maakte, wat helemaal niet het geval was. Maar goed, we hebben eindelijk een fatsoenlijke wedstrijd gespeeld, We kunnen het nog.

 

Vreemde wedstrijd voor ons viertal in Doetinchem.

Hadden we nog naar boven willen kijken op de ranglijst, dan was een overwinning in Doetinchem nodig geweest. Nee dus, we kwamen geen moment in de buurt van een positief resultaat. Het begon al dramatisch toen Halbe alle openingsregels aan de laars lapte en daarvoor een zware prijs moest betalen. Mat na 9 zetten. Oei !! Fred Visschers verloochende zijn stijl niet en trok onvervaard ten strijde. Fred had als ridder in de Middeleeuwen moeten leven, daar had hij heel wat "overwinningen " kunnen behalen. Op het bord ging het niet goed. Hij verloor de kwaliteit en uiteindelijk, na nog flink weerstand te hebben geboden, de partij. John verloor in de opening een pion en dat verlies deed hem uiteindelijk de das om. Een paard eindspel bleek niet te houden. Jammer, want zonder dat vroege pion verlies was de partij keurig in evenwicht geweest. Zelf speelde ik een voorzichtige manoeuvreer partij. Door tegengestelde rokades zag het er spannender uit dan het was. Op zet 50 ging ik grandioos in de fout. Ik heb er vannacht over nagedacht hoe dat kon en ik denk dat ik me onaantastbaar voelde door mijn mogelijkheid tot " mat achter de paaltjes ". Totale onzin blijkt nu. Ik verloor mijn Dame tegen een toren en in plaats van op te geven, profiteerde ik enkele zetten later van een nog grotere blunder van mijn tegenstander: Hij gaf pardoes zijn Dame weg. Ik denk dat we beiden een slecht gevoel aan het einde van de partij overhouden.

Op zet 50 had ik met de pion moeten nemen, dan had ik nog wel remise kunnen houden ……. en op zet 51 had ik Txd4 moeten spelen. Niet dat het veel helpt.

TIP: Kijk op de site van Doetinchem = www.svdoetinchem.nl voor een verslag + foto/diagram van de wedstrijd. ( Sorry Halbe )

Joost

Hoog bezoek.

Op de voorlaatste dag van het Tata Steel schaak toernooi kwam er hoog bezoek opdagen. Naast de vice-president en de president van de Fide (Wereld schaak bond), was ook Judith Polgar aanwezig. De beste vrouwelijke schaakster ooit. Maar dat was nog niet alles, want er was nog een belangrijke gast. Een echte schaaklegende. Helaas werd zijn aanwezigheid niet opgemerkt en werd hij ook niet in het zonnetje gezet. Daarom ging hij na een paar uurtjes maar naar het strand om even lekker uit te waaien. Want waaien doet het daar altijd, in Wijk aan Zee. Het station in Beverwijk is misschien wel het meest tochtige van heel het land. Na het strandbezoek werden er enkele broodjes frikadel naar binnen gewerkt en werd er nog een laatste blik op de borden geworpen. Giri stond niet zo goed en Carlsen ging wel winnen, dat zag hij natuurlijk direct. Onze schaaklegende vertrok daarna met een paar boeken onder de arm weer naar huis.

Napraten

De laatste tijd is me een paar keer overkomen dat ik een partij verloor. Altijd lullig, iedereen die het wel eens is overkomen, zal het gevoel herkennen: katterig, teleurgesteld. De energie vloeit uit je weg. Weg ego, je voelt je klein. Je bent een nobody. Een looser. En je weet dat die ander tegenover je precies het tegenovergestelde gevoel heeft. Want ook dat heb ik wel eens meegemaakt. Je bent voldaan, voelt je sterk, je bent helemaal ‘zen’, alles is oké. Het is zogezegd een spiegelbeeldige gemoedstoestand. Hoe zwaarder de partij, hoe dieper dit gevoel. Voor de na-analyse heeft dit een grappig gevolg. Meestal volgt deze een vast patroon, zo heb ik ontdekt als ervaringsdeskundige. Het is de verliezer die eerst het hoogste woord heeft. Die weet altijd precies waar het mis is gegaan. ‘Als ik toen en toen dat en dat had gedaan, was het heel anders gelopen!’ Je ziet hem in deze fase van de analyse weer een klein beetje groeien. Sommige verliezers weten hun overwinnaar zelfs te vertellen hoe die nog veel sneller had kunnen winnen. Dit alles in een poging om iets van hun geknakte trots te redden. Ik ken ware kunstenaars op dit terrein. De winnaar zit in deze eerste fase van de wedstrijdanalyse rustig achterover geleund. Grootmoedig hoort hij aan wat zijn tegenstander daar ver weg aan de overkant van het bord, helemaal onderaan de apenrots, omhoog toetert. Ja ja, je hebt gelijk… misschien had ik daar en daar dat en dat wel kunnen doen. Hij is een en al meegaandheid, wetend dat de uitslag toch niet meer anders wordt. Hij weet dat de geschiedenis op zijn hand is. Maar gaandeweg verandert de rolverdeling. Dan zie je de winnaar ontwaken uit zijn roes. Hij gaat voorover leunen. Welwillend gaat hij op zijn beurt meedenken en mee analyseren. Je ziet de verliezer nu weer krimpen en achteruit deinzen. De winnaar heeft immers altijd gelijk. De ander heeft niks in te brengen – partij verloren dan kun je nog zo spitsvondig zijn maar je hebt even geen recht van spreken. Als de verliezer pech heeft, schakelt de winnaar vervolgens over op de doceer-toon. Gaat-ie wijsneuzerig uitleggen waar het mis ging, wat je had kunnen doen, hoe je die opening toch misschien anders aan had kunnen pakken. Alsof dat op dat moment interessant is. Het is zout in de wonde. Je hebt al verloren, dan wil je niet ook nog eens horen wat je allemaal niet goed hebt gedaan. In Bennekom heb ik dus vijf keer op rij verloren. Een olympische score. En vijf keer kreeg ik zo’n vernederend college. Daarom bij dezen een oproep aan alle winnaars: toon begrip voor je tegenstander, gun hem een kans op enig herstel van eigenwaarde en gun hem in ieder geval de lol van het hoogste woord tijdens de aftertalk!

Johan

Informatie

Opgericht anno 1997

Speellocatie

De Roode Leeuw
Sint Jorisplein 14
7061CN Terborg

Agenda

No events