Berichten

Napraten

De laatste tijd is me een paar keer overkomen dat ik een partij verloor. Altijd lullig, iedereen die het wel eens is overkomen, zal het gevoel herkennen: katterig, teleurgesteld. De energie vloeit uit je weg. Weg ego, je voelt je klein. Je bent een nobody. Een looser. En je weet dat die ander tegenover je precies het tegenovergestelde gevoel heeft. Want ook dat heb ik wel eens meegemaakt. Je bent voldaan, voelt je sterk, je bent helemaal ‘zen’, alles is oké. Het is zogezegd een spiegelbeeldige gemoedstoestand. Hoe zwaarder de partij, hoe dieper dit gevoel. Voor de na-analyse heeft dit een grappig gevolg. Meestal volgt deze een vast patroon, zo heb ik ontdekt als ervaringsdeskundige. Het is de verliezer die eerst het hoogste woord heeft. Die weet altijd precies waar het mis is gegaan. ‘Als ik toen en toen dat en dat had gedaan, was het heel anders gelopen!’ Je ziet hem in deze fase van de analyse weer een klein beetje groeien. Sommige verliezers weten hun overwinnaar zelfs te vertellen hoe die nog veel sneller had kunnen winnen. Dit alles in een poging om iets van hun geknakte trots te redden. Ik ken ware kunstenaars op dit terrein. De winnaar zit in deze eerste fase van de wedstrijdanalyse rustig achterover geleund. Grootmoedig hoort hij aan wat zijn tegenstander daar ver weg aan de overkant van het bord, helemaal onderaan de apenrots, omhoog toetert. Ja ja, je hebt gelijk… misschien had ik daar en daar dat en dat wel kunnen doen. Hij is een en al meegaandheid, wetend dat de uitslag toch niet meer anders wordt. Hij weet dat de geschiedenis op zijn hand is. Maar gaandeweg verandert de rolverdeling. Dan zie je de winnaar ontwaken uit zijn roes. Hij gaat voorover leunen. Welwillend gaat hij op zijn beurt meedenken en mee analyseren. Je ziet de verliezer nu weer krimpen en achteruit deinzen. De winnaar heeft immers altijd gelijk. De ander heeft niks in te brengen – partij verloren dan kun je nog zo spitsvondig zijn maar je hebt even geen recht van spreken. Als de verliezer pech heeft, schakelt de winnaar vervolgens over op de doceer-toon. Gaat-ie wijsneuzerig uitleggen waar het mis ging, wat je had kunnen doen, hoe je die opening toch misschien anders aan had kunnen pakken. Alsof dat op dat moment interessant is. Het is zout in de wonde. Je hebt al verloren, dan wil je niet ook nog eens horen wat je allemaal niet goed hebt gedaan. In Bennekom heb ik dus vijf keer op rij verloren. Een olympische score. En vijf keer kreeg ik zo’n vernederend college. Daarom bij dezen een oproep aan alle winnaars: toon begrip voor je tegenstander, gun hem een kans op enig herstel van eigenwaarde en gun hem in ieder geval de lol van het hoogste woord tijdens de aftertalk!

Johan

Terug naar Bennekom (nooit meer)

Ik ga nooit meer naar Bennekom. Het spookt er. Is het de lucht? De grondsoort? Het feit dat je daar aan de natte westkant van de Veluwe zit en wij hier aan de droge oostkant? Speelt het geloof misschien een rol of zijn de mensen daar gewoon slimmer. Ik wil het niet eens weten, een ding weet ik wel: je verliest daar altijd. Zo ook vrijdagavond 28 december. Welkom op het oliebollentoernooi, las ik op de Osbo kalender en dacht: dat is leuk, daar wil ik bij zijn. Een rapid toernooi van 5 partijen met elk 15 minuten zonder bijtelling. Lekker vlot schaken zonder al te stresserig gedoe. Ik had tijd, het was gratis (!) en ik had nog een appeltje te schillen met de Bennekommers sinds onze afgang daar, eerder dit najaar met het Osbo achttal. Ik zeg ‘onze’, want ik was niet de enige Kameleonspeler die toen kansloos verloor. De herkenning van het gebouw was al niet echt een feest. Het was er even benauwd als destijds, alleen wel veel voller! Een zaal vol schakers, waaronder trouwens flink wat jeugd, dat ruik je. Al voor de eerste ronde van start ging, was de lucht om te snijden. Maar wel een levendige boel dus, dat Bennekomster oliebollentoernooi. Met goeie schakerds. Hele goeie zelfs, zoals ik al snel ontdekte. We speelden in pools op basis van sterkte. Met mijn 1650 punten ben ik al zwaar overgekwalificeerd. Maar nu bleek ik ingedeeld bij gasten van minimaal 100 punten meer. Het vervolg laat zich raden. De eerste partij – tegen de latere ongeslagen winnaar van de pool – was ik nog niet eens kansloos. Ik maakte hem heel slim een cruciale pion afhandig, maar wat ik niet en hij wel gezien had, was dat dat mij vier zetten later een stuk ging kosten. Ik zal jullie de details besparen. Ik werd vervolgens ingemaakt op zijn Engels, Frans, Siciliaans en weet ik wat voor nationaliteit.

Maar twee partijen werden echt gedenkwaardig en die wil ik mijn geachte mede Kameleonspelers niet onthouden: allebei speelde ik met zwart Siciliaans. In een van die partijen verraste mijn tegenstander me volkomen met een vleugelgambiet, na 1. e4-c5. 2 b4! … sloeg ik met 2….cxb4. Waarna hij doorging met 3. a3… Ik dacht hier tuin ik niet in, en bracht eerst mijn paard naar buiten, wat ik niet had moeten doen; 3… pc6. 4. axb4 – pxb4. En toen begon de ellende want de man joeg mijn paard het hele bord over met een snel ontwikkelende pionnenmacht en na zes zetten had ik wel een pion meer maar als enige ontwikkeling mijn rechter-paard helemaal op g6 terwijl hij het hele centrum met pionnen had gevuld. Hier kwam ik niet meer uit. Al binnen 15 zetten was alle lucht uit mn longen geknepen en moest ik opgeven. De andere partij ging eerst helemaal volgens de theorie, beetje raar verloop dat volgens internet de Svesnikov variant heet. Leuk strategisch (of was het nou juist tactisch?) spel. Tot zet 10 ging het goed en dacht ik wat leuk dit gaat precies volgens het boekje. Maar ergens deed ik toch iets niet goed. De witte dame kwam gevaarlijk in het spel. In mn achterhoofd klonk nog het verhaal van internet analist die zei dat het weliswaar wat gammel oogt met zwart maar dat je toch verrassend goed staat eigenlijk met het loperpaar, een open g-lijn, etc., en dat dat witte paard op d5 wel gevaarlijk is, maar niet onoverkomelijk. Maar in de praktijk gaf die knol wel mooi de doorslag, want – vraag me niet meer hoe het zo ver kwam – plotseling stond ik lang voor het eindspel in zicht was al finaal mat door een paard op f6! Zoiets. Kansloos.

Nu begrijp je waarom ik Bennekom voortaan voorbij rijd.

Johan

H,J,H en J.

Hermann, John, Halbe en Joost: Houd deze namen in gedachten !! Deze kanjers begonnen het nieuwe schaakjaar " on a high ". Om met de laatste te beginnen. Joost redde op een natte, koude, winderige maandagavond de eer voor ons tweede team.In Lochem bleek al snel dat de thuisclub te sterk voor ons was. Fred Visschers begon zijn partij in een razend tempo. ( Waarschijnlijk had hij op weg naar de speelzaal "auf der Autobahn " het gaspedaal flink ingedrukt en moest nog even afkicken. ) Zijn aanval zag er gevaarlijk uit, maar zijn tegenstander haalde er met een sterke paardzet het gif uit. Fred verloor eerst de kwaliteit en een uurtje later ook de partij.Bij Kees op bord 3 en Fred Pronk op bord 4 was hetzelfde fenomeen waarneembaar. De opening was voldoende, maar beiden werden toen door hun opponent verrast. De tegenstander van Kees offerde de kwaliteit. Geen probleem, hij kreeg er maar liefst drie gevaarlijke pionnen voor terug. Fred werd verrast door een paardzet. Hij was toen gedwongen zijn Dame buiten het strijdgewoel te plaatsen en dat kwam hij niet meer te boven.Zelf speelde ik een spannende partij, waarin ik steeds het initiatief had. Op de 18e zet kon ik de uiteindelijk beslissende doorbraak forceren. ( Zie diagram )

Hermann ( winnaar groep 1 ) - John ( winnaar groep 2 ) - Halbe ( winnaar groep 3 ) waren succesvol op het prima bezochte Oliebollentoernooi.

Joost

Schaken is soms pijn lijden.

Om ongeveer 10 voor 8 gisteravond betrad ik De Roode Leeuw en viel gelijk met de neus in de boter, Johan en Raymond speelden hun beslissingspartij voor de beker. Johan speelde scherp, zijn trainingspartijen tegen mij wierpen duidelijk hun vruchten af. Hij won de Dame en joeg Raymonds koning het bord over. Maar toen haperde de machine, beducht voor pat ging het tempo omlaag. Hij zag de matvoering niet. Wat alle omstanders wel zagen, was dat de F-pion zo door kon lopen naar het promotieveld. Johan zag het niet en ging door de vlag. In de partij tegen Bob wist hij zich te herstellen. En later op de avond liet ik hem in een snelschaakpotje toch nog maar even winnen, goed voor zijn zelfvertrouwen. Verder was er weer veel te beleven aan de borden, veel zwarte winstpartijen! Het dramatische hoogtepunt kwam toen bijna iedereen al weg was, de partij tussen Fred en Kees. Fred had een stuk meer en ook veel tijd, Kees vergat nogal eens de klok in te drukken, dat brak hem uiteindelijk op. De witte koning stond vast in het hoekje en Fred had met Dc2 en later met de Toren op de F-lijn een onweerstaanbare mat-aanval, niks meer aan te doen. Maar zoals bij de partij van Johan en Raymond zagen de toeschouwers meer dan de spelers. Fred had nog veel tijd (40 minuten), maar wist niet meer de innerlijke rust te vinden om de genadeklap uit te delen. Eerst gaf hij een stuk terug, daarna kwam hij in een eeuwig schaak stelling terecht. Dat ging nog bijna over in een mat stelling, maar Kees zag het ook niet meer. Uiteindelijk was zijn tijd op en was de verdiende winst voor Fred. Maar mijn conclusie van de avond was wel dat schaken soms puur lijden is. Hieronder nog een aardig fragment uit een potje snelschaak (3 minuten plus 5 seconden). Prettige feestdagen namens GonzodePonzo!

Dame beslist wedstrijd.

Ook de derde SOS- wedstrijd van ons achttal leverde een nederlaag op. Schaakstad 2 won met de kleinste marge. Toch kunnen onze spelers tevreden terugkijken op hun prestaties. In tegenstelling tot de eerste twee rondes was er nu wel bezieling achter te borden te zien. Een ieder ging tot het uiterste en als de tegenstander dan sterker blijkt te zijn ………. Het is wel opvallend dat de onderste borden dit jaar ondermaats scoren. Dit keer 0 punten op de borden 6,7,8 !! De topborden zijn wel goed bezig, dus voor de resterende 4 wedstrijden verwacht ik nog vele punten ( zei hij optimistisch ). Om de titel van dit stukje begrijpelijk te maken begin ik met de laatste partij van de avond. Bij een rondje langs de borden hoorde ik Johan "ach en wee" roepen. Hij was even vergeten dat zijn opponente een paard kon slaan. Zelf kon hij weliswaar een loper nemen, maar hij schoot er wel een pion bij in. Op dat moment was het nog niet duidelijk, maar dat betekende de uiteindelijke beslissing in de partij. Tegenstander Karin Pruyssers kreeg een vrijpion op de zevende rij en wist deze met nauwkeurig spel dermate te beschermen dat Johan promotie niet zou kunnen voorkomen. Hij zag het en gaf op. Het betekende de ontknoping van een spannende partij en wedstrijd. DAME beslist wedstrijd !! In de vorige twee wedstrijden was er in 16 partijen slechts een winstpartij voor ons te bewonderen. Nu waren er dat 3. Wat een progressie. De partijen van Harry en Egon vind je onderaan dit verslag. Harry offerde een paard ( 14e zet ) om 15) e5 ; ……. te kunnen spelen en hiermee de vijandelijke Koningstelling op te blazen. "Ik heb de hele partij op die zet zitten flassen, " aldus onze teamtopscoorder. Egon had zich vorige week voorbereid op de te verwachten Hollandse opening van Johan. Tot zijn grote vreugde kwam tegen Schaakstad dezelfde opening wederom op het bord. Zijn tegenstander stond al snel met de mond vol tanden en raakte verstrikt in aan passieve stelling. Egon verbeterde geleidelijk zijn stelling en profiteerde uiteindelijk van een grote fout ( 21) ……. ; f5 ). De derde winst kwam zeer gelukkig op naam van Paul. Net toen de omstanders geen cent meer voor zijn kansen gaven, kwam de Apeldoorner door een verkeerde ruil in grote problemen. Hij probeerde het nog een tijdje, maar Paul gaf hem geen enkele kans meer. Helaas is de notatie door de hectiek van de partij zelfs voor een grootmeester niet te ontcijferen. De precieze ontknoping zal derhalve voor altijd een mysterie blijven. Raymond verdedigde het topbord weer met verve. Na een gelijkopgaande partij leek een toren op de tweede rij de beslissing te kunnen brengen. Het bleef bij "leek " - Raymond kwam er niet door en berustte in een puntendeling. Afgezien van al dit moois waren er nog 3 nederlagen: De stelling van Fred ging ten onder aan een vijandelijke vrijpion op de tweede rij. Fred moest een paard " standby " houden om het promotieveld te controleren. Daardoor speelde hij feitelijk met een stuk minder en dat houdt als het ware geen paard vol. Tom raakte in een gelijkwaardige stelling een cruciale pion kwijt waarna zijn stelling instortte en hij opgaf. Han ging volgens eigen zeggen te voortvarend van start en moest dat bezuren. Hij kwam niet tot een rokade waardoor een toren op a1 noodgedwongen de gehele partij buiten het strijdgewoel bleef. Joost Bord 2
Bord 4
S.V. De Kameleon 1 Schaakstad Apeldoorn 2 Gessel van, R. (Raymond) 1799 Buitenhuis , A.E. (Erik) 1663 z-w ½ - ½ Tigelaar , H.H. (Harry) 1742 Pruijssers , H. (Henk) 1615 w-z 1 - 0 Oppewal , J. (Johan) 1665 Pruijssers , K. (Karin) 1555 z-w 0 - 1 Gijsbers , P.E. (Egon) 1613 Hertog den, A. (Adriaan) 1556 w-z 1 - 0 Aken van, P. (Paul) 1630 Schaafsma , K.R. (René) 1555 z-w 1 - 0 Visschers , F. (Fred) 1385 Ekkelboom , B. (Bert) 1593 w-z 0 - 1 Huijink , T. (Tom) 1403 Jacobsen , R.F.J. (Raymond) 1534 z-w 0 - 1 Bruggink , G.J. (Han) 1544 Grasman , P. (Peter) 1555 w-z 0 - 1 Gemiddelde Rating: 1598 Gemiddelde Rating: 1578 3½-4½

Informatie

Opgericht anno 1997

Speellocatie

De Roode Leeuw
Sint Jorisplein 14
7061CN Terborg