Berichten

Oliebollen toernooi.

Bijgaand een impressie van het toernooi.

Herinneringen.

"My brain looks like Swiss Cheese; full of holes. " ( Vrij naar Basil Fawlty. ) Ondanks al die gaten zitten er toch nog heel wat herinneringen aan gespeelde partijen in. Het dameoffer tegen Hans Rexwinkel dat me vier stukken opleverde. Het begon met de zet Dc2 - g6. Alsmede het aftrekschaak waarop Hans mij enige tijd later trakteerde en dat me een dame kostte. Of het beroemde stikmat dat ik Gerhard Platenkamp ooit zag uitvoeren ( voorafgegaan door een dame - offer ). Fantastisch als je dat op het bord kunt brengen. Ik kom tot deze ontboezemingen door het beluisteren van de Top 2000. Van ruw geschat driekwart van de platen ken ik wel 1 of meerdere ( vaak meerdere ) zinnen. Net als de schaakherinneringen opgeborgen in een van de vele ruimtes in mijn brein. Zo hoorde ik "In the year 2525 " van Zager and Evans. Hoorde ik dat ook al niet tijdens die lange zomers die we lang geleden bij Sloot doorbrachten. Of wat te denken van de nummers van Earth & Fire. Het ging ons minder om de muziek dan om Jerney ( toen nog wel ). Dit maakt me nieuwsgierig naar de muziekvoorkeur van mijn medeschaakgenoten. Ik kan er wel naar raden, maar in hoeverre sla ik dan de plank mis ... Tom Huijink zie ik als een echte hard - rocker "Gimme all your lovin '" van ZZ - Top. Ik kan me voorstellen dat hij dat in een romantische bui voor zijn vrouw zingt. Van onze onvolprezen voorzitter weet ik dat hij een groot fan van Frank Zappa is. Misschien ziet hij het nummer over " yellow snow " ( heb ik dat goed ?? ) wel als zijn favoriet. Andere voorkeuren: Hans " Marmor, Stein und Eisen bricht. " ( Drafi Deutscher. ) Jenne In the Ghetto . - Elvis Tinus Son of a preacherman - Dusty Springfield. Zo, nu kennen we de voorkeuren van het bestuur. Terwijl nu opeens de aanhalingstekens en haakjes op de computer dienst weigeren, geef ik hier mijn persoonlijke top/tien en roep jullie op dat ook te doen. Kunnen we goed zien wat er in het vervolg op dinsdagavond voor muziek gespeeld moet worden. In willekeurige volgorde Bill Withers - There ain ´t no sunshine Chicago - 25 or 6 to 4 Don Mclean - Crossroads Herman van Veen - Dat tedere gevoel Temptations - Papa was a rolling stone Jimmy Hendrix - All along the watchtower Men at work - Down under Leonard Cohen - The partisan Pink Floyd - The great gig in the sky Beatles - A day in the life Vraag je me dit over 10 minuten nog een keer dan krijg je 10 andere liedjes. Alles is relatief moet je maar denken. Groet, Joost Pòpping

Schaakautomaten

Of het nu een column is of een mooi schaakverhaal dat maakt volgens mij niet uit. Het is in ieder geval een stukje geschiedenis van de schaaksport en dat is altijd leuk om te lezen. Ik wens iedereen fijne feestdagen en een schitterend schaakjaar in 2011. Schakers die bij de wereldtop horen verdienen tegenwoordig ruim genoeg geld om te leven, maar vroeger was dat anders. Aan het begin van de vorige eeuw waren de prijzen bij toernooien lang niet slecht. Iemand die een belangrijk toernooi won, kon daar soms wel een jaar van leven. Alleen gingen er soms jaren voorbij zonder dat zo’n belangrijk toernooi met de sterksten van de wereld plaats vond. Hoe moesten ze in de tussentijd in leven blijven ? Een van de vreemdste bijbaantjes die schakers gehad hebben, was het spelen in een schaakautomaat. Die Schaakautomaten waren grote poppen, die een schaakbord voor zich hadden, waarop zij tegen alle belangstellenden schaakten. In het onderlijf van de pop zat een kastje waarin een mens verborgen zat. De automaten waren zo ingenieus geconstrueerd, dat de toeschouwers alle deurtjes van het kastje konden opendoen, zonder de verborgen schaker te zien. Echte schaakautomaten waren het niet, want de zetten werden door de verborgen mens binnenin bedacht, maar toch waren het wonderen van technisch vernuft. De eerste schaakautomaat is het beroemdste geworden. Hij heette de Turk en werd in de achttiende eeuw geconstueerd. Een latere automaat heette Ajeeb. In dit geval stelde de pop een arabier voor. Een van de sterkste schakers die ooit geleefd hebben , heeft jarenlang op gevouwen gezeten in ajeeb. Het was de Amerikaan Harry pillsbury, die van 1872 tot 1906 leefde. Als hij niet zo jong gestorven was, was hij misschien wereldkampioen geworden. Tussen de toernooien door reisde hij in Amerika met ajeeb de kermissen af. Het was ongezond werk. Opgevouwen in een heel klein kasje kreeg je maar weinig frisse lucht. Het was soms ook gevaarlijk. Een cowboy die een partij tegen ajeeb verloren had schoot zijn revolver op de pop leeg en een dame stak er een keer een hoedenspeld door. Het was een wonder dat de schaker binnenin niet getroffen werd. Een andere automaat, die in dezelfde tijd in Europa rond reisde, was Mephisto. Een pop die de duivel voorstelde. Binnenin zat Isidor Gunsberg. Ook een hele sterke schaker, die een match om het wereldkampioenschap heeft gespeeld. In 1895 speelden Pillsbury en Gunsberg in een gewoon toernooi in de engelse badplaats Hastings. In zekere zin was hun onderlinge partij het wereldkampioenschap van de automaten, maar waarschijnlijk wisten zij dat zelf niet. Wie een automaat bestuurde moest dat streng geheim houden, om je publiek in de waan te laten dat het de machine was die schaken kon. Tegenwoordig zijn er echt machines die kunnen schaken, de computers. Veertig jaar geleden waren computers nog zo groot als een flinke huiskamer. Toen zouden wantrouwende mensen nog kunnen denken dat er een mens in verborgen zat. Nu computers zo klein zijn dat we ze in een koffertje mee op reis kunnen nemen, wordt dat wel erg onwaarschijnlijk. Het zou ook niets voor Kasparov zijn om zich in een kastje op te vouwen. Hij maakt zich liever groot. De stelling van het diagram kwam voor in een partij die Mephisto speelde in de Engelse plaats Brighton in 1879. De tegenstander wenste slechts bekend te worden als ‘Mr. W’. De duivel won mooi door een dubbel torenoffer.

De wereld is wit.

De wereld is wit. Voor mij de ultieme droom, want ik speel het liefst met wit. Bijna geeft me dit gegeven inspiratie voor een column op onze site .... Helaas bijna. Maar toch: om de column weer leven in te blazen geef ik hier een aantal voorbeelden uit clubbladen. Een flink aantal columnisten passeert de revue. Huiver en geniet ( en kom zelf ook met een column !! ) Kiebitzer ( Uit de Orang - oetan van september '98. ) Bijgeloof is een woord dat je niet in het vocabulair van een schaakspeler verwacht. Per slot van rekening is het schaakspel een kwestie van intelligentie. Vrouwe Fortuna heeft daar niets mee te maken. Een schaker dankt zijn zege aan zijn schaakinzicht en niet aan het geluk. Wie daarentegen een partij verliest, heeft pech. Hoe zou je een verliespartij anders kunnen verklaren ? Verbeeldingskracht en kennis zijn machteloos bij pech. Tegen pech helpen alleen andere machten. Oud-wereldkampioen Emanuel Lasker - nortabene een wiskundige - geloofde dat hij pech kon bezweren zolang zijn vrouw in de schaakzaal aanwezig was. Toen zij een keer, ervan uitgaande dat haar man gewonnen stond, de zaal verliet, beging haar man prompt een fout en verloor. Of neem een nader oud - wereldkampioen: Alexander Aljechin. Zijn Siamese kat verscheen herhaaldelijk als mascotte naast het schaakbord. Om over het ongewassen haar van Anatoli Karpov maar te zwijgen. Bij De Kameleon bezondigt zich niemand aan bijgeloof. In Terborg nemen alleen rationele krachten plaats achter het bord. De snor van Egon Gijsbers, de onderbroek van Joost Pöpping, de teddybeer van Bas Faasse, de zwemvliezen van Hans van der Zande, de oorwarmers van Raymond van Gessel, de miniatuurboot van Wim van de Berge, de papagaai op mijn schouder ( er wordt beweerd dat het dier mij de zetten influistert, maar dat moet ik ten stelligste weerspreken ) en Peter Rissewijck die alleen bij noorderwind wenst te schaken. Bijgeloof ? Welnee. Dat heet strategie. ( Joost van Winsen ) ***** Pöppenspiel ( Uit de Orang - oetan van maart '99 ) Vorige week zag ik in onze speelzaal een notatieboekje liggen. Niet iets om opgewonden van te raken. Toch trok het onmiddellijk mijn aandacht. In grote, rode blokletters stond onder een genoteerde partij het woord "kloten ". Aanvankelijk schonk ik weinig aandacht aan deze dichterlijke vrijheid. Als je Vinkenoog, Deelder of Giphart hebt gelezen, schrik je niet zo snel van dergelijke bloemrijke taal. Nu - aan de vooravond van de volgende clubavond - speelt het gebeuren nog steeds door mijn hoofd. Wat was er op die bewuste dinsdag ( 23 februari 1999 ) aan de ahnd ? Heb ik niet meegekregen dat een clubgenoot in geestelijke nood verkeerde ? Was ik zo gefixeerd op mijn eigen partij dat een groot brok menselijk leed mij ontgaan is ? Ik weet het niet. Ik kan de film niet meer terugspoelen. Maar zijn tegenstander dan: die moet een tipje van de sluier kunnen oplichten. Maar wil hij of zij dat wel ? Misschien is hij/zij wel debet aan de emotionele, literaire uitspatting. Misschien was er wel sprake van "vals spel " ! Heeft hij of zij deze schaker zo gekweld dat deze moest overgaan op het bruik van schuttingtaal. Wat is hiet fout gegaan ? Zijn we niet allemaal schuldig aan het leed dat ëën van ons is aangedaan ? Is het wel ëën van ons ? Wordt niet een heel gezin gekweld ? Wat zijn wij voor schaakcollega 's dat wij dit allemaal lijdzaam gadeslaan. Neem revanche op jezelf. Maak het weer goed: kom met jezelf in het reine. Let op de schaker met de rode pen !! ( Joost Pöpping ) **** Partijgenoot ( Uit de Orang - oetan van maart 2000 ) Een paling kronkelt nog als hij ontveld en onthoofd in de koekenpan ligt. Het dier blijft sidderen en tegenspartelen totdat hij helemaal gaar is. Sommige schakers zijn net zo. Ze geven nooit op, ook al staan ze hopeloos verloren. Ze blijven net zo lang schuiven totdat de laatste pion van het bord is. Pas bij mat in twee zetten volgt eindelijk de overgave die al urenlang onafwendbaar was. Het doet me denken aan de ridder uit de film de Holy Grail van Monthy Python. Die bleef vechten totdat al zijn ledenmaten eraf waren gehakt. Toen riep hij nog: "Lafaards ! " Waarom hebben schakers zo 'n moeite met opgeven ? Is het trots ? Valse heroïek ? Het streven om strijdend ten onder te gaan ? Fijn pijn ? Of zijn het oogkleppen ? Is het struisvogelpolitiek ? Of is het misschien de achterbakse hoop op een uitglijder van een overmoedig geworden tegenstander ? Misschien moet ik de oorzaak heel ergens anders zoeken. Zit het 'm in het woord opgeven. Opgeven, dat doe je ook liever niet voor de belastingen Opgeven is overgeven en dat stinkt. Overgeven, capituleren: daarvoor kom je niet naar De Kameleon. Toch bij dezen een pleidooi voor de kunst van het opgeven. Nee, ik wil nog verder gaan: het is tijd voor een overgaveplicht. Een erecode. Stuk achter ? Opgave verplicht, tenzij het echt een briljant offer is. ( Johan Oppewal ) ****** De Gorilla ( Fragment uit de Orang - oetan van December 2007 ) Noordeloos was weer zo slim om het blad in de vakantie uit te brengen, zodat de woede van de lezers zich niet direct tot hem zou richten. Dat er enkele leden "not amused " waren, bleek al uit het feit dat 3 leden hun lidmaatschap opzegden. Ook de bakstenen die bij Noordeloos en Flöpping door de ruiten vlogen, gaven al een indicatie dat het blad een gevoelige snaar had geraakt. Tijd voor een spoedberaad. De voltallige redactie moest op het matje komen bij het bestuur. Toen Noordeloos aanbelde bij Frans Koningshoek, deed deze zwijgend de deur open. Binnen zaten voorzitter Egon Tripper, penningmeester Piet Disseldijk en bestuurslid Jonne Pink. Flöpping stond met zijn gezicht naar het raam en met de handen op de rug. Op de tafel lag een exemplaar van De Chimpansee. Tripper stond op en pakte het blad, met trillende stem las hij een passage uit het blad voor. Het was een stukje waarover Noordeloos later zelf ook zijn lichte bedenkingen had gekregen ........ ( Henk Oosterink ) ****** Veslag van un zwoare parti'j Ik dach bi 'j mien eiges, kom loat ik es op de fiets goan. Dat schient gezond te zun. Eerst de bend oppompen, want die waren kats leug. Affijn, ik stappen op en viel der bekant weer af want ik hat al lang niet meer getreent en fietsen hebt maor twee rei 'j. Moar eenmaol gengs gong ut weer un bietjen. Ik beslaot deur ut Krei 'jenbos te gaon, want dan zit i 'j pas ech in de buutenluch. ut wier al un bietjen duuster en eerluk gezeg bunk un bietje scheiterig en toenk de wind deur de beum heuren huulen kwammen mien de groezels al op de rug. Deurzetten, dach ik gewoon achterlangs fietsen. Zo gezeg, zo gedaon. Effen wieter kwam ik bi ' j un huusken waor lang geleien Pis-Door gewoont het. Ut zal wel un bes mens gewes zun, maor as blagen dei 'jen wi 'j in de bokse aw der s'aovens in de buurte kwammen. Ik beslaot ut achterlangs fietsen maot te laoten veur wat ut was en de kötste weg te nemmen. Hak ut maor niet gedaon, want ik kwam van de regen in de drup. Jao heur ik zag ut al. Hier waren vrogger de Ongeboren Get rond en ik was ter van aovertuugd datte der nog steets was. Die kearls bunt niet kapot te kriegen. Ik drieten zwat in de boks, maor wat mos ik. Gewoon keihard deurknei 'jen dan maor. Un hötjen later was ik bi 'j ut kluphuus. Bli 'j dak weer onder de mensen was. Ik kiek op ut briefken van de kompetitiekearl en wat zie ik, mok tegen ene Munnig. Ik hep ut gewetten, tegen den keal völt niet te spöllen. Afgedreugd hef 'e mien. Hi 'j trouwens niet allenig want ze poetsen mien zwar allemaols van ut bord. Toen ik an ut denken kwam dach ik bi 'j mien eiges: wat Pis-Door of Ongeboren get, niks is angstanjagender dan de kearls van de schaakklup. Sindsdien bunk nergens meer bang veur, behalve veur de dinsdagaovend. ( Bennad ( van den stikken drei 'j ) ) Beste leden, Als zoveel moois jullie geen inspiratie geeft tot het schrijven van een eigen, mooie column, dan breekt mijn klomp. Succes ermee !! ( Joost Pöpping )

Opnieuw een pak slaag voor het 2e team.

Het 2e team heeft een weinig verrassende nederlaag geleden tegen de grote kampioensfavoriet Doetinchem 2. De verschillen in rating waren soms erg groot. Uiteraard kwamen we niet om ons te laten slachten, wat hadden we te verliezen ? In het donkere hol onder café De Bank ging er echter iets teveel mis om op meer dan een nederlaag te mogen rekenen. Toen ik mijn eerste rondje maakte, zag ik bij Tinus al een verdachte stelling op het bord. Tinus had met wit de Zwarte Leeuw als verdediging tegenover zich. Hij speelde te snel f4 en zag zich met een schaakje op b6 geconfronteerd. De zwarte Dame viel binnen op de 2e rij en viel toren en paard aan. Toen Tinus het paard terug trok op b1, viel meteen de toren. Oeps... Dat was uiteraard meteen het einde van de partij. Erg veel tijd voor medeleven had ik niet, want ik poedelde al net zo erg. Ik gaf op klaarlichte dag een loper kado, en dat terwijl ik na een vrij sterk gespeelde opening erg goed stond. Ik had zelf eenvoudig met lxh7 een vette pion kunnen pakken, met geen compensatie voor zwart. Net toen ik me af begon te vragen, waar mijn tegenstander zijn hoge rating aan te danken had, gaf ik dus de loper weg. Kijk, dat is dus het verschil !! Gewoon geen stukken weggeven, dat wil weleens helpen. Hoor je me Tinus ? Tom kreeg het koningsgambiet tegen zich en speelde het Falkbeer tegengambiet. Maar hij sloeg met zijn Dame op d5 terug, en die kwam daar erg in de wind te staan. Tom moest een stuk tegen 2 pionnen inleveren. Dat was misschien nog te houden, maar na nog enkele onnauwkeurigheden, moest hij opnieuw een stuk inleveren. Dat was van het goede teveel. Herman speelde een zeer degelijke partij tegen Philip Schijns, de valkuil van het concentratieverlies wist hij ditmaal glansrijk te omzeilen. In de eindstelling heeft hij twee sterke lopers tegen twee mottige paarden. Maar omdat het al laat begon te worden, nam hij maar remise aan. Hans kwam gedrukt te staan tegen Lutgens, en moest zich verdedigen. Bram kreeg tegen Frans Kuggeleijn een mooie stelling. Frans schoot een flinke bok en moest zijn dame aan Bram afstaan. Dat was uiteraard beslissend. Hans kon het uiteindelijk ook niet houden en moest de vlag strijken. We staan nu met 0 uit 3 stijf onderaan en zullen in de volgende rondes moeten gaan scoren. Op deze manier gaat dat niet lukken, het moet echt anders! Alle vakanties, tripjes, sociale contacten etc. moeten worden afgezegd. Alle verloven zijn ingetrokken ! Het is nu of nooit, anders dreigt voor ons het moeras van de 4e klasse. Dat willen we toch niet ? Henk Oosterink

Informatie

Opgericht anno 1997

Speellocatie

De Roode Leeuw
Sint Jorisplein 14
7061CN Terborg