Een gewiekst verslag door Henk Oosterink.
Opnieuw een zege voor het bijna onverslaanbare team van De Kameleon. Ditmaal werd het 2e team van Doesburg aan onze zegekar gebonden. Op een frisse maandagavond trok het circus onder leiding van opperstalmeester Oppewal naar het kleine vestingstadje aan de IJssel. Tijd voor een rondleiding hadden we uiteraard niet, we waren op pad met een missie! Na winst was promotie binnen handbereik. Geen Raymond of Thijs, maar we waren met goeie kerels op pad.
Geloof het of niet maar Johan was als eerste klaar aan bord 4, na een Caro Kan opening wist hij zijn tegenstander een stuk te ontfutselen en was het al snel 1-0. Johan sprak van een slimmigheidje, maar ik zou het eerder gewiekst willen noemen. Mooi woord trouwens, gewiekst zouden we vaker moeten gebruiken…. Hier zijn verslag:
Johan had aan bord 4 met zwart een goede partij, die - in alle bescheidenheid- terecht in een overwinning uitmondde. Net als veel andere Kameleonspelers koos hij de laatste tijd nogal eens voor c6, de Caro Kan opening. Tegenstander Lebbink koos voor de doorschuifvariant waarna zijn
e- pion in de openingsfase op e5 terecht kwam. Dat ziet er gevaarlijk uit, maar biedt zijn tegenstander de kans om een aanval op de c-lijn op te bouwen. Die aanval leverde uiteindelijk een belangrijke pion winst op, de witte pion op d4 werd onhoudbaar. Met ook nog dubbele zwarte torens op de c-lijn en de witte dame opgesloten achter de eigen pionnen op het lullige veld b2, zag het er toen al dreigend uit voor wit.
Toch was het niet het ragfijne en doordachte (gewiekste) spel van zwart dat wit de das om deed. Dat was een fout van wit zelf. Hij parkeerde zijn toren op de verkeerde plek waarna zwart met een even briljant als dodelijk dame-aftrekschaakje de witte loper kon inrekenen. Daarna was het een kwestie van opruimen. Eerste punt binnen voor de kameleon.
Henk had het IJslands gambiet in gedachten, maar zijn tegenstander ging er helaas niet op in. Later bleek hij het zelf ook te spelen en hij was dus op zijn hoede. Het spel vervlakte daarna, totdat wit plots een aanval op poten kreeg. Een torenoffer met fatale afloop hing in de lucht. Gelukkig wist ik met een gewiekste torenzet een gevaarlijke tegendreiging te creëren. Wit nam het zekere voor het onzekere en bood remise aan. Na kort overleg met teamcaptain Johan nam ik dat aan. Later bleek dat Johan geen idee had wat ik bedoelde….
Frans ging ten onder, ik zag een pion op doorbreken staan en die was niet meer af te remmen. Gelukkig had het geen invloed op het goede humeur van Frans.
En Eric dan, zult u zeggen? Eric was bezig aan een lastig dame-toreneindspel, dat ging nog wel even duren.
Bram was op intuïtie aan het schaken, zo vertelde hij mij na afloop. Dat mag hij wel vaker doen, want hij speelde een hele mooie partij en wist met een paar subtiele zetten het punt te pakken. Na de partij kreeg ik nog een biertje aangeboden door Bram, ik wilde eerst betalen, maar dat mocht niet, hij had gewonnen en ik had slechts remise, vandaar…
Hier Brams verslag:
Op maandag 16 maart speelde ons team de belangrijke wedstrijd uit tegen DSG in Doesburg en de opdracht was duidelijk:Winnen om in strijd te blijven voor de eerste plaats!Ik speelde op bord 3 met wit tegen Yunus die nog geen rating heeft maar wel 2 keer had gewonnen van spelers met een rating rond de 1650, geen zwakke schaker dus. Ik kwam zeer prettig uit de opening, goede ontwikkeling van stukken en mijn opponent speelde te passief de eerste 10 zetten. Vanaf zet 11 begon Yunus wat agressiever te schaken maar voor mij werd niet duidelijk wat zijn strategie was,hij ontwikkelde zijn toren niet en had een loper die alleen kon verdedigen. Met geduld en een goede strategie begon ik steeds meer de druk op te voeren op zijn konings stelling en ik besloot op reken kracht en gevoel mijn toren op te offeren in ruil voor een pion en paard van Yunus. Ik had een prachtig loperpaar, een sterke pionnen structuur in het centrum en ik begon te merken dat Yunus langzaam begon te bezwijken onder mijn pressie op zijn koningsstelling, hij speelde enkele minder gewiekste zetten. Ik kwam in een soort flow door mijn focus en liet toe dat mijn tegenstander zijn onontwikkelde toren actief werd door hem van de achterste rij te lokken. Yunus trapte erin en dat werd zijn ondergang. Ik kon schaak geven met mijn dame, zijn koning had geen vluchtveld. De enige zet voor hem was het schaak op te heffen door zijn dame tussen mijn dame te plaatsen om zijn koning te verdedigen. Maar ik had 2 prachtige pionnen op f6 en g5 en ik speelde pion f7 met schaak. Zijn koning had maar 1 veld om naar te vluchten maar ik had mijn beslissende zet goed berekend, ik gaf weer schaak met mijn dame waardoor het mat in 5 zou worden. Mijn tegenstander keek nog 5 minuten naar zijn hopeloze stelling en gaf toen op. We wonnen met 4-2, goed gedaan mannen! Op naar de slot ronde waar we Theotorne treffen.
Maarten speelde met wit tegen good old Jan Ravesteijn. Het zwarte spel was onnavolgbaar, maar Maarten wist hem uiteindelijk op een eveneens gewiekste wijze een paard afhandig te maken en kon het punt bijschrijven.
Daarmee was de wedstrijd gewonnen en kon Eric remise aan nemen, al deed hij dat ongaarne. “Ik speel niet urenlang voor een remise...”. Ja, dat is soms zo, het blijft een teamwedstrijd.